siyah bir gecede yağmur tanesi gibi gökyüzünden düşen kendini dünyayı sevmeyi adamış bir melek gibi, kanatları kırılmış fakat içinde hala umut taşıyan her dokunuşta parçalara bir kez daha bölünen ben… bu yorgun gecede kanatlarım beni taşıyabilecek mi bilmiyorum ama hala çırpıyorum kanatlarımı..kanat çırpışlarım gecede sessiz bir çığlık oluşturuyor, ürperiyorum, ağlıyorum.
Düşünceler boğuyor bazen bedenimi.. bir bebeğin gözlerinde kayboluşlar oluyorum bazen bazense güneşten dünyaya çarpan ışık parçaları… güvensizlik içinde büyüyen bir çiçek…
Hayat mücadelesinin ortasından başlamış ve annesinin elini bırakı arabaların önüne atlamış bir çocuk gibi cesaret ve korkusuzca yaşamaya devam eden birisi.. mutluluğu başkasında değil bir gitarın davulun çıkardığı seslerde arıyorum.. ufak bir melodi ile değişen ruhumun yağmurda dans edişlerini izliyorum… bazen alçak bir nehir e atlayı boğulmaya çabalıyorum…
Ben işte.. çelişki içinde yüzen ama her seferinde nefes almasını başaran ben.. her gece düşünüyorum…
bir hüzünle yüzünü gökyüzüne kaldıran bizler kaç kere düşündük yıldızın gökyüzünde kalması mı özgürlüktür yoksa kayı başka yerlere gitmesi mi…?? Karanlık bir gecede sisin içinden çıkmasını beklediğimiz ümitler, hiç düşündük mü yüreğimizde saklambaç oynarcasına saklanmış bizim onları bulmamızı beklediklerini.. ama biz daha sonsuza saymamızı bitirememiş arkamıza dönü aramamışız onları.. neden peki.. ??
ben yüzümden damlayan hüzünlerle son verilmiş bir kaç satırım…